Δυνατα

Pedro Alvarez Tango Nuevo

Καλη Αρχη

Ε λ ε υ θ ε ρ ι α

...μια απαντηση ...

Ένα μικρό παιδί αποφασίζει να ζωγραφίσει ένα σπίτι για τα γενέθλια της μητέρας του.

Στο μικρό μυαλό του το σπίτι έχει ήδη ζωγραφιστεί.

Γνωρίζει πως είναι μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια, το μόνο που μένει είναι να το αποτυπώσει στο χαρτί.

Βάζοντας όλες του τις δυνάμεις δίνει μορφή στην εικόνα όπου έχει για το σπίτι. Πρόκειται για ένα έργο τέχνης γιατί είναι ένα δημιούργημα αποκλειστικά δικό του, κάθε πινελιά εκφράζει αγάπη για την μητέρα του, κάθε παράθυρο, κάθε πόρτα ζωγραφίζονται με την πεποίθηση ότι εκεί είναι η θέση τους.

Ακόμα και αν μοιάζει με αχυρώνα αποτελεί το πιο όμορφο σπίτι που ζωγραφίστηκε ποτέ: πρόκειται για επιτυχία γιατί ο μικρός καλλιτέχνης κατάθεσε ολόκληρη την καρδιά και την ψυχή του, όλο του το «είναι» στο δημιούργημα του.

Αυτό είναι υγεία.

Αυτό είναι επιτυχία και πραγματική φροντίδα.

Η φροντίδα μέσα από αγάπη με απόλυτη ελευθερία, με τον δικό μας τρόπο.

Αν όμως κάποιος ερχόταν και έλεγε:

« Γιατί να μη βάλεις ένα παράθυρο εδώ και μια πόρτα εκεί; Και φυσικά το μονοπάτι του κήπου πρέπει να είναι προς αυτή την κατεύθυνση» το αποτέλεσμα που θα επιφέρει στο παιδί θα είναι η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για την εργασία.

Ίσως το παιδί να χάσει το κέφι του, να εκνευριστεί, να στενοχωρηθεί και να φοβηθεί να αρνηθεί αυτές τις προτάσεις.

Θα αρχίσει όμως να μισεί την εικόνα και ίσως να τη σκίσει:

στην πραγματικότητα, ανάλογα με τον τύπο του παιδιού θα υπάρξει και η ανάλογη αντίδραση.

Η τελική εικόνα θα είναι ένα αναγνωρίσιμο σπίτι , αλλά δεν θα είναι τέλειο και θα αποτελεί αποτυχία, αφού θα πρόκειται για την ερμηνεία των σκέψεων ενός άλλου ατόμου και όχι του ίδιου του παιδιού.

Αυτό είναι ασθένεια, η αντίδραση στην παρέμβαση.

Αυτό αποτελεί προσωρινή αποτυχία και δυστυχία.

Και αυτό συμβαίνει όταν επιτρέπουμε στους άλλους να παρεμβαίνουν στους στόχους μας, στην ζωή μας και να εμφυτεύουν στον νου μας την αμφιβολία, τον φόβο ή την αδιαφορία!»

Dr.EDWARD BACH

...η αληθεια μας...

Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά

Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί

Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος

σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη

'Ετσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,

"Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα"

Αυτό θέλουμε κι εμείς

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο

Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο

Γιαννης Ριτσος

χιονονιφαδες...ιστορικες

η κατασκευη της χιονονιφαδας απο χαρτι,
τελικα, αποτελει "οικογενειακη" παραδοση !
απο τον παππου στην μανα,
απο την μανα στο παιδι
και απο το παιδι παρακατω...

ειναι μια αναμνηση, ενα παρον και ενα μελλον
που περικλειει το νοημα και το πνευμα των ημερων:
γαληνη, ηρεμια, αρμονια,ταξη και πανω απ΄ολα αγαπη !

ολα δοσμενα με αγαπη και τρυφεροτητα απο γενια σε γενια!

τα δικα μας χριστουγεννα
ξεκινανε και τελειωνουν μεσα σε μια χιονονιφαδα...

οπως καποτε,τοτε,εκει...

...πρωϊνό άστρο...

Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι।
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

Γιάννης Ρίτσος

Κοριτσάκι μου...

Κοριτσάκι μου,
μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ
σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου.

Δὲν πειράζει.

Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο
νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο.

Γιατὶ δὲν εἶναι κοριτσάκι
νὰ μάθεις μόνο ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει,
εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ
δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις
Νὰ τὸ θυμᾶσαι κοριτσάκι.

Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν τὸν ὕπνο σου.
Θέλω νὰ σοῦ φέρω ἕνα περιβολάκι
ζωγραφισμένο μὲ λουλουδόσκονη
πάνω στὸ φτερὸ μιᾶς πεταλούδας
νὰ σεργιανάει τὸ γαλανὸ ὄνειρό σου.

Θέλω νὰ σοῦ φέρω
ἕνα σταυρουλάκι αὐγινὸ φῶς
δυὸ ἀχτίνες σταυρωτὲς ἀπὸ τοὺς στίχους μου
νὰ σοῦ ξορκίζουν τὸ κακὸ
νὰ σοῦ φωτᾶνε μὴ σκοντάψεις.

Γιάννης Ρίτσος

αναμνηση

το μεγαλειο του πατερα

ή αλλιως
η δυναμη της αγαπης